سلام از اينكه مسئله خود را در ميان گذاشتيد از شما متشكرم. اينكه ميگوييد دوست دارم همه چي تموم باشه تنها يك توقع و يك آرزو است! نه چيزي بيشتر... معمولاً مادران دوست دارند آرزوهايشان را در دخترشان ببينند وپدران هم همين تفكر اشتباه را در رابطه با پسران دارند. دختر شما هنوز در موقعيتي فكري قرار ندارد كه متوجه جايگاه اجتماعي خود و ديگران شود و اين شرم در اين سن طبيعي است. بجاي اينكه مستقيم به او تحميل كنيد كه چگونه با ديگران رابطه برقرار كند سعي كنيد با رفتارتان او را هدايت كنيد.

بگذاريد او راحت باشد و با همسالان هويت اجتماعي خود را پيدا كند. با در قرنطينه قرار دادن و ايزوله نمودن محيط خانه، هيچ فرزندي به نبوغ و شكوفايي نميرسد. مسلم است شما دوست نخواهيد داشت از دختر شما دكتر يا مهندسي ناموفق و نااميد بار بيايد. بسياري از ما در جواني به جايي ميرسيم كه از رشد و موفقيت بيشتر دلسرد ميشويم. زيرا به اين نتيجه ميرسيم تا اين نقطه كه آمديم هيج خودمان نبوده ايم. رشته ي دانشگاهي، شغل، همسر خود و حتي تمام لباسهاي خودمان را خانواده انتخاب نموده اند و ما هيچ لذتي از اين زندگي اجباري نخواهيم برد. ارزشها را غيرمستقيم به دخترتان آموزش دهيد و سعي كنيد بيشتر او را در محيطهاي اجتماعي ببريد. اما هرگز به زور نگوييد دخترم سلام كن! بلكه ميتوانيد بگوييد دخترم سلام ميگويد.... در ادامه برای راهنمایی بیشتر میتوانید به پست زیر مراجعه نمایید. موفق باشید.

- به سئوال دومتان در زیر همان سئوالی که در این پست داشته اید پاسخ داده شده است. لطفا نظرات این پست را دوباره مرور نمایید.

- یک سئوال