اگرخداوند فرصت دیگری برای زیستن به من ببخشد٬ از آن فرصت به بهترین شکل ممکن سود خواهم برد. شاید هر چیزی را که به ذهنم بیاید بر زبان جاری نمی سازم؛ اما بی شک٬ درباره ی هر آنچه که می خواهم بگویم خوب می اندیشم... برای هر چیز٬ ارزش قائل خواهم شد٬ نه به خاطر بهایی که دارند، بلکه بخاطر چیزهایی که نمادشان هستند.

کمتر می خوابم و بیشتر در بحر خیال فرو خواهم رفت؛ زيرا در ازای هر یک دقیقه ای که چشمانمان را می بندیم شصت ثانیه نور و روشنایی را از دست می دهیم. از همان نقطه ای راهم را ادامه خواهم داد که دیگران در آن نقطه از ادامه ی راه باز مانده اند و زمانی از خواب برخواهم خاست٬ که دیگران را خفته ببينم.

اگرخداوند فرصتي ديگر براي زيستن به من ببخشد، ساده تر لباس خواهم پوشيد و نه تنها كالبدم را كه روح و روانم را در معرض روشنايي آفتاب قرار خواهم داد. به انسانها ثابت خواهم کرد٬ که وقتی فکر می کنند با قدم گذاشتن به جاده سالمندی دیگر عاشق نمی شوند٬ سخت در اشتباهند، زیرا در واقع زمانی پا به سالمندی می گذارند که دست از عشق و عاشقی برميدارند.

به کودکان دو بال خواهم بخشید، اما آنها را به حال خویش رها می کنم٬ تا تنها پرواز کردن را بیاموزند. به سالمندان نشان خواهم داد که مرگ٬ رفته رفته می آید نه آن زمانی که گرد پیری به سر و رویشان می نشیند، بلکه آن زمان که رفته رفته به دست فراموشی سپرده می شوند...

آموخته ام که هر کسی می خواهد به اوج برسد و در اوج زندگی کند، اما مهم اینجاست که خیلی ها راه هاي رسیدن به اوج را فراموش می کنند... آدمی حق دارد به طرف مقابلش از بالا نگاه کند؛ آن هم تنها زمانی که قصد دارد او را از زمین بلند کند...

آموخته ام كه همیشه بايد از احساسات خود با دیگران سخن بگوییم و همان  کارهایی را انجام دهیم که به آن فکر می کنیم. اگر بدانم امروز، آخرين روزي است كه شما را خواهم ديد، سخت در آغوشتان ميگيرم تا محافظ روح و روانتان گردم. اگر بدانم این دقایق، آخرین دقایقی هستند که شما را خواهم دید، به شما خواهم گفت که جمله ی دوستت دارم را بارها و بارها به زبان بیاورید و تصور نکنید که طرف از این مهم، آگاه است.

همیشه صبح ازراه میرسد تا به ما فرصتی برای خوب بودن، خوب شدن وخوب انجام دادن کارها بدهد. عزيزانتان راهمواره گرد خود جمع كنيد و به آنها بگوييد تاچه اندازه به آنها نيازمنديد وبرايشان ارزش قايل هستيد.همواره ازفرصت استفاده كنيد تا اين جملات را به آنها بگوييد:متأسفم، من را ببخش، متشكرم، خواهش ميكنم وتمام كلمات زيبا و دوست داشتني ديگري كه ميدانيد.

اگر افكارتان را نزد خود نگاه بداريد، هيچ كس شما را به ياد نخواهد آورد. خود را وادارید كه افکار و اندیشه هایتان را بيان كنيد. به دوستان و عزیزانتان نشان بدهید که تا چه اندازه برایشان ارزش قائل هستيد. این پیغام را برای هر کسي كه دوستش دارید بخوانید٬ در غیر این صورت٬هیچ اتفاق خاصي برایتان رخ نخواهد داد، تنها فردايتان مانند ديروز خواهد گذشت...